Three Letters to Myself
Three ages, three languages, three me.
Письмо 16-летнему себе.
Ну, здравствуй, 16-летний я.
Влюблённый, упрямый, эмоциональный, вспыльчивый, наивный, мечтающий, честный.
Внешний мир, то есть все, что находится за пределами улицы, на которой ты живешь, кажется для тебя таким огромным и непонятным. Себя ты находишь в мечтах о будущем, наполненным творческими успехами. Ты совсем недавно перешел в новую школу, в которой, в отличие от старой, ты достаточно популярен среди учащихся. Сначала, тебя это, конечно же, радует и льстит, но совсем скоро ты познакомишься с сильным одиночеством. Меланхолично разгуливая по школе, тебе совсем не с кем будет поделиться с переживаниями и чувствами.
Знаешь, мне отсюда виднее, и я искренне хочу дать тебе несколько советов, воспользовавшись которыми, ты сможешь сильно облегчить свои последующие годы жизни.
Совет первый. Перестань ты все страдать и бегать за этими девчульками. Во-первых, ты их шугаешь своими бурными чувствами. Во-вторых, это самоистязание не даст тебе совсем ничего. И, в-третьих, когда ты найдешь свою настоящую любовь, все случится естественно.
Совет второй. Не пытайся доказать свою правоту. Особенно в ситуациях, когда твой оппонент сильнее тебя, как физически, так и социально, и может тебе навредить.
Совет третий. Занимайся саморазвитием. В дальнейшем все твои успехи будут зависеть от тебя самого, и чем раньше ты начнешь, тем раньше достигнешь поставленных целей.
Совет четвертый. Много занимайся спортом. Через некоторое время это станет твоим основным методом борьбы с тревогами и депрессиями, которые войдут в твою жизнь без предупреждений.
Совет пятый. Перестань так много пользоваться социальными сетями. Это информационный мусор, который лишь засоряет твой разум. Статусы, фотографии и лайки в будущем не будут иметь никакой ценности.
В силу своего естественного упрямства, мои советы, ты, конечно же, не воспримешь. Ты останешься верным своим инстинктам.
Նամակ Իմ 26 Տարեկան ես-ին
Բարև իմ 26 տարեկան ես-ին:
Նպատակասլաց, արտաքնապես խիստ, դրսից վստահ, բայց ներքուստ կասկածներով լի։
Կյանքիդ հիմնական իմաստը դարձրել ես հաջողություններին հասնելը։ Ցանկանում ես ճանաչված լինել։ Ընդունված՝ քեզ համար կարևոր միջավայրի կողմից։ Մեծ աշխատանքներ ես տանում դրա համար, սակայն անհամբեր ես։ Ցանկանում ես, որ նպատակներիդ ավելի արագ հասնես։ Այդ պատճառով, հաճախ ես հիասթափվում։ Հասունանում ես, սակայն դեռ երկար ճանապարհ է քեզ սպասվում։ Քեզ լիովին նվիրել ես աշխատանքին և քո առօրյա տրամադրությունը կապում ես միայն աշխատանքային հաջողությունների հետ։ Ինքդ քեզ անվերջ կարող ես խստորեն և դաժանորեն քննադատել, երբ ինչ-ինչ դժվարության առաջ ես կանգնում։ Դեռ փնտրում ես և դեռ լիովին չես գտել։ Սակայն կփնտրես այնքան, ինչքան որ պետք լինի։
Ինքս ինձ կողքից նայելու կարողությունից օգտվելով, կցանկանաի qեզ մի քանի խորհուրդ տալ։
Առաջին՝ աշխատանքը մի՛ դարձրու կյանքիդ կարևորագույն իմաստը։ Ուշքդ կորցրած մի՛ վազիր նրա ետևից։ Ֆինանսական կայունությունը իհարկե քեզ հանգստություն կբերի, սակայն ո՛չ միշտ ուրախություն։ Մի՛ թող, որ դա այդքան ազդի քո վրա։ Այդ ամենը քեզ միայն անհանգստություն կբերի։
Երկրորդ՝ դու քո կյանքում փոքր մարդ լինելու բարդույթի պատճառով ձգտում ես համբավի և ճանաչվածության։ Քո ինքնասիրությունը քեզ երբեք չի թողել հեշտ ճանապարհով հասնես դրանց և դու ընտրել ես ամենա դժվարներից մեկը։ Սակայն, միշտ հիշիր՝ ճանաչվածությունը ոչ միշտ է երջանկություն բերում։
Երրրդ՝ մի՛ համեմատիր քեզ ուրիշների հետ։ Մի՛ նախանձիր։ Մի՛ փորձիր լինել ո՛չ վերև, ո՛չ էլ ներքև որևիցե մեկից։ Դու երջանիկ ես լինում այն ժամանակ, երբ դու ինքդ դու ես։
Չորրոդ՝ մի՛ տանջվիր այդքան, երբ որևիցե խնդրի առջև ես կանգնում։ Լինի դա քո մեղքով թե ոչ, խնդիրներին նայիր միայն որպես փորձ։ Անցյալում ունեցած քո խնդիրները դու վաղուց մոռացել ես։ Սակայն, այն ժամանակ նրանք քեզ համար անլուծելի էին թվում։ Բոլոր խնդիրներն էլ լուծում ունեն։
Իմ խորհուրդը դու ինչ-որ չափով կնդունես։ Էլի համառ ես, բայց էլ ոչ այդքան։
A Letter to my 36-Year-Old Self
Hello, my 36-year-old self.
Established, mature, wise, well-balanced, but also uncertain, depressive, and anxious.
When you were a kid, 36 seemed so far away. Now, you can’t even explain how fast the time went by. Your demons found new targets to focus on. Your age, accomplishments, health, future… You are finally financially secure, but it still feels not enough. You have kids, and your biggest joy in life is playing with them. Even when you are exhausted after work, spending time with your miniature copies takes you back to your childhood, the best time of your life. It surprises you that after so much searching, you found unlimited happiness in something so primitive and accessible. You don’t run like crazy anymore, searching for validation and success.
People change, but their core stays the same. I can guess what you are dealing with, and here is my advice.
First. Stop working so much. Prioritize your family and kids. Life is concise; you already know that. The money and the reputation that you are building don’t mean anything. If you use the excuse “I’m doing it for the kids,” remember that your kids don’t care. They need you, not the money you are going to make.
Second. What you have achieved and what you haven’t doesn’t define you, and it never did. Many well-known and respected people don’t worth anything. Don’t let it bother you. Be yourself. If you want to create, do it for yourself without the intention to show.
Third. Don’t worry about the future. You can’t control it, and you are doing everything that’s in your power. Your kids will be fine; they have got your genes.
You will read my advice and smile. You probably don’t even need it.